Tym razem kilka ujęć z kameralnego ślubu, na którym miałem zaszczyt być towarzysząc Patrycji i Marianowi w tym najważniejszym dla nich dniu. Dziękuję Wam za świetną zabawę!

W jednym z ostatnich wydań naszego regionalnego tygodnika Tygodnia Lubuskiego, który z okazji targów ślubnych poświęcony był niemalże wyłącznie tematyce ślubnej oraz pokrewnej, ukazał się mini-wywiad ze mną w roli głównej.

Może nie jest to Times, czy Newsweek, ale miło tak zobaczyć swoje nazwisko w gazecie.

Za oknem temperatura na minusie, Dzień trwa tak krótko że przyprawia o depresję.
Na poprawę nastroju odrobina wspomnień ze słonecznego pleneru Oli i Marcina, na którym byliśmy razem z Elą Przybyłą-Szpakowską.

No dobra, czas na zdjęcia Lili i Wojtka.
Szaleni, przepełnieni pozytywną energią, radośni, zwariowani, z milionem pomysłów na sekundę. Takiej drugiej pary jeszcze nie spotkałem.
Cieszę się że mogłem spędzić z Wami wiele wspaniałych godzin, pracując bawiłem się i to bawiłem wspaniale.

Ps. Na sesję plenerową umawialiśmy się kilka razy, ostateczny termin przypadł w dniu mistrzostw w żużlu, kiedy to ukochana drużyna Lili wygrała. Wierzę że to nasze zdjęcia przyniosły im szczęście.

Ps2. Pozdrowienia dla Ani, która niejednokrotnie odgrażała mi się zabraniając robić sobie zdjęcia – świetnie wyglądasz poniżej.

Dawno nic nie było na blogu, ale ostatnio (pomimo końca sezonu ślubnego) nie wiem za co zabrać się najpierw. Niestety, na wpisy na blogu troszeczkę zabrakło czasu.
Niniejszym nadrabiam – sierpniowy ślub Oli i Maćka, pomimo niesprzyjającej aury humory dopisywały i wszyscy się świetnie bawili.

Był taki okres w moim życiu, kiedy sporą część swojego czasu spędzałem przemierzając bezkresne przestworza Internetu. Pamiętam jak zaczynałem jeszcze z analogowym modemem i jak wiele wysiłku kosztowało uzbieranie na rachunki. Później przyszła era nieco większej dostępności Internetu, posiadałem stałe łącze – cóż to były za czasy! Setki znajomych, dziesiątki godzin spędzone na rozmowach w sieci IRC.
Mniej-więcej wtedy poznałem młodą dziewczynę, dziwiłem się że jej rodzice pozwalają na tak częste i swobodne surfowanie po sieci i poznawanie nowych osób. Dość dobrze się poznaliśmy, wraz z kilkoma innymi osobami tworzyliśmy całkiem zgraną internetową „paczkę” znajomych. To były czasy…
Niestety, wszystko co dobre ma zazwyczaj swój koniec. Zaczęło mi brakować czasu, pojawiły się inne zobowiązania i dobre 8 lat temu zniknąłem z Internetu prawie całkowicie. Jednak jeśli pojawiasz się w sieci, ślad po Tobie pozostaje w niej na wieki… Beata, bo to o niej mowa, odnalazła mnie po latach. Co więcej, podobało jej się to czym się zajmuję i w jaki sposób to robię. Krótka wymiana maili, kilka rozmów na GG i stało się – zostałem jej fotografem ślubnym!
Nadszedł dzień ślubu Beaty i Kamila. Jako że mieszkają kilkaset kilometrów ode mnie, musiałem wybrać się tam już dzień wcześniej. Spędzone w pociągu i na dworcach chwile (całe 16 godzin w jedną stronę!) wspominam do dziś i zostaną w mej pamięci jeszcze długo.
Fajnie, że wreszcie udało nam się spotkać off-line i poznać w real-life. Pomimo odległości, wielu godzin na nogach i wyczerpującej pracy aby dać z siebie wszystko, wróciłem od Was szczęśliwy i z uśmiechem na twarzy. Dzięki!

Uff, nieco wody upłynęło od ich ślubu ale emocje dalej nie opadają!
Przed kilkoma dniami oddałem Hani i Marcinowi efekt naszej wspólnej ciężkiej pracy w postaci albumu ze zdjęciami i trzech fotoksiążek.
W związku z tym, skoro nowożeńcy już zobaczyli swoje zdjęcia, ja ośmielam się pochwalić wycinkiem ich pamiątki z tego jakże przepięknego dnia.

UPDATE
Przyznaję, tego się nie spodziewałem.
Ja wiem, że Hania jest przepiękną kobietą a Marcin przystojnym facetem, ale ilość próśb o więcej zdjęć w ciągu ostatnich trzech godzin kiedy to umieściłem ten wpis na blogu przerosła moje najśmielsze oczekiwania.
Wiadomości na facebook’u, gadu, NK, nawet telefon – wszyscy chcą więcej. W związku z tym dorzucam małe co-nieco i z 49 zdjęć robię 94.
Od razu mówię, więcej nie będzie! Reszta należy już tylko i wyłącznie do Hani i Marcina.

Pewnego pięknego sierpniowego dnia, a było to dokładnie cztery lata temu, była sobie piękna kobieta, był też przystojny facet. Właśnie tego dnia zamierzali stanąć razem na ślubnym kobiercu…
Tak, tak, to już cztery lata minęły, odkąd jestem szczęśliwym mężem mojej przewspaniałej żony. 10 sierpnia 2007 roku postanowiliśmy zawrzeć związek małżeński, a na naczelnego fotografa naszego wielkiego dnia od samego początku wybraliśmy Anię – Kalinę Ciesielską. Nie obyło się bez kłopotów, bo gdy do niej zadzwoniliśmy ponad rok przed ślubem, już miała zajęty nasz termin (pomimo tego że to był piątek!). Z bólem serca zabraliśmy się za poszukiwania innego fotografa, kiedy już znaleźliśmy kogoś kto sprostałby naszym oczekiwaniom, Kalina zadzwoniła że jednak ma wolny termin bo para (po raz trzeci) zmieniła datę swojego ślubu! No i przyjechała do nas, była i bawiła się razem z nami.
W sobotę, czyli dzień po naszym ślubie, zniknęła na kolejny reportaż, ale już w niedzielę była znowu u nas abyśmy mogli dokończyć dzieła i zrobić sesję plenerową.
Poniżej zdjęcia wykonane przez Kalinę, upamiętniające nasz Wielki Dzień.